26-28.07.2019   Płock

Kölsch

Kölsch

Kölsch, jak sam twierdzi: „będąc pół Irlandczykiem, pół Niemcem i mieszkając w Danii, ma za sobą skomplikowany okres w swoim życiu”. Mieszkając w Christianii, anarchicznej gminie hipisowskiej w Kopenhadze, spędzał semestry szkolne w Niemczech ze swoimi dziadkami – odnosząc się do tego, album „1977” był „efektem tego, co ukształtowało go jako dziecko” oraz „dziwnych pomysłów i koncepcji, które miał na myśli w tamtym czasie”. Kölsch podkreśla emocjonalność płyty oraz fakt „wyimaginowanego świata, do którego by się przeniósł”. Z kolei krążek „1983” sam opisuje jako „travel album”, odzwierciedlający pierwszy rok jego podróży po Europie kiedy miał zaledwie sześć lat. Bije od niego sentymentalizm i podróżnicze krajobrazy.

Z trzecim albumem „1989”, „dociera do okresu kiedy był nastolatkiem”. Jak wyjaśnia: „był to trudny okres w moim życiu, w którym pamiętam głównie szarość – szare uczucia, szarą pogodę i własną szarą twarz. Uciekałem z szarego świata na deskorolce, słuchając Walkmana i zwiedzając miasto. Muzyka stała się moim zbawicielem – jedynym sposobem na przezwyciężenie trudnych czasów mojej rodziny. Znalazłem ścieżkę dźwiękową do mojego szarego życia i nagle pojawił się w nim kolor”. To dlatego na płycie można znaleźć utwory nazwane „szarymi” w różnych językach – wszystkie łączy przełamywanie mocnych brzmień łagodnymi melodiami, tak jak słońce przebija burzowe chmury. Pochodzący z albumu singiel pt. „Grey” stał się wielkim przebojem z ponad 2 milionami odsłon na YouTube, 10 milionami odsłuchów na Spotify i odtworzeniami w BBC Radio 1.

Kölsch kontynuuje swoją muzyczną drogę, stale się rozwijając. M.in. za sprawą swojej rezydentury w kolońskimi Gewölbe, gdzie potrafi grywać 9-godzinne sety, a także występując m.in. w DC10 czy Berghain/Panorama bar. Ponadto, ma na koncie zarejestrowany na Wieży Eiffla liczący miliony odsłon występ dla Cercle, wielki hit w postaci remiksu dla London Grammar oraz trasę, w trakcie której odwiedził m.in. Miami, Londyn, Paryż, San Francisco, Nowy Jork, Montreal, Buenos Aires, Sao Paolo, Sydney oraz festiwale Coachella i Tomorrowland.

Komitet Obrony Disco

Komitet Obrony Disco

K.O.D. – Komitet Obrony Disco współtworzą Pitti Schmitti i Kovvalsky, czyli dwójka DJ-ów i przyjaciół, którzy od pewnego czasu konsekwentnie prezentują swoje szerokie muzyczne spektrum, podróżując po całej Polsce i nie tylko. Ich sety charakteryzuje wrażliwość i radość – grają klasykę disco, eksperymenty italo, house rodem z Paradise Garage oraz utwory, których nikt się nie spodziewa. Na swoim koncie mają już liczne występy w większości renomowanych klubów w Polsce, a poza tym odwiedzili m.in: Tel Aviv, Taipei, Berlin, czy czeską Pragę. Zawsze podkreślają, że nie boją się melodii i piosenek, a wódki i pizzy odmawiają sporadycznie…

 

Last Robots

Last Robots

Dziś Last Robots, wcześniej Electricity!, a indywidualnie – Bert i iRobot. Ten znany warszawski duet działa od 10 lat, choć obaj jego członkowie mają za sobą o wiele dłuższe doświadczenie djskie.

Bert pojawił się na warszawskiej scenie klubowej w końcu lat dziewięćdziesiątych ubiegłego wieku, początkowo jako członek breakbeatowego kolektywu Boogie Mafia, potem jako rezydent klubu Piekarnia za czasów jego pierwszej, kultowej odsłony. Prowadził autorskie audycje radiowe, najpierw w starej Radiostacji, a od 2006 roku w Radiu BIS (obecnie Radio Euro). W roku 2009 był szefem muzycznym tegoż radia. Jako dziennikarz muzyczny publikował artykuły w Techno Party, Laifie i Dzienniku. Śmiało można stwierdzić, że w swej wieloletniej podróży djskiej odwiedził wszystkie liczące się kluby w Polsce, na czele z sopockim Sfinksem, poznańskim SQ i białostockim Metrem. „Dzielił decki” z około setką wykonawców zagranicznych, prawdziwych światowych sław, takich jak Jacques Lu Count, Marshall Jefferson czy Roger Sanchez. Był jurorem wielu konkursów djskich, w tym. Nokia DJ’s Cup oraz Heineken Thirst, a także wykładowcą Coke Live Fresh Noise.

Bert był również pomysłodawcą i organizatorem konkursu dla młodych djów „Pierwsze Koty” w Piekarni. Konkurs ten okazał się prawdziwą trampoliną dla wielu wtedy młodych talentów, a obecnie czołowych warszawskich dj-ów, w tym także dla Igora, który w pierwszej edycji konkursu, w 2002 roku, zajął drugie miejsce. Po tym sukcesie kariera dj-ska Igora nabrała dużego tempa. Zaczął regularnie występować w Piekarni, następnie w klubach w całej Polsce, dotarł również do półfinałów w konkursach Heineken Thirst i Nokia DJs Cup. Jako członek kolektywu Deepconection organizował imprezy klubowe, występował w Instytucie Energetyki, na imprezach Isle Of MTV, i Import! oraz na Festiwalu Muzyki Elektronicznej na Ukrainie.

Jednocześnie z rozwojem indywidualnej kariery Igora zacieśniała się przyjaźń i współpraca między nim a Bertem. W 2005 roku, już jako duet dj-ski, Bert i Igor zostali rezydentami klubu On-Off a potem Vinyl, w których to klubach współorganizowali cykl imprez Electricity! Wśród gwiazd cyklu pojawili się między innymi Felix Da Housecat, Annie Mac, Touche, Justin Robertson, King Roc oraz dwaj ulubieni producenci Last Robots – Yuksek i Alex Metric.

Współpraca dj-ska szybko przerodziła się we współpracę studyjną. Dziś Last Robots nie tylko miksują na imprezach, ale przede wszystkim produkują własne nagrania a także są autorami remiksów dla zespołów Plastic, Fox, Artybishop oraz dla Noviki. Na koncie mają też kilka doskonale przyjętych editów i bootlegów – ogromną popularnością cieszy się nowa wersja „Piosenki Młodych Wioślarzy” Kultu. Zajmują się również tworzeniem muzyki do reklam.

Last Robots można usłyszeć w całej Polsce – nie tylko w klubach, ale także na bardzo znanych festiwalach. Duet występował na Openerze, Audioriver czy Coke Live. Na tym ostatnim zagrali jako oficjalny support przed grupą The Prodigy. Wystąpili również na scenie festiwalu Trends Lab obok Soulwax, Booka Shade oraz Maxa Sedgley’a. Obu artystów można usłyszeć w polskim eterze – Igor prowadzi audycję Last Robots Alive w Radiu Roxy, zaś Bert Klubotekę w Czworce (Polskie Radio).